Hakkımızda

Küçükken esnaflık yaptım. O yaşta öğrendiğim şey şuydu: bir işi güvendiğin birine yaptırabilmek, o işin yarısını daha baştan halletmek demek.

Üniversitedeyken bol vaktim vardı ama düzenli bir part-time işe verecek sabit saatim yoktu. Cebim de çoğu zaman delikti. "Bugün şu kadar kazansam" deyip o günlük işi bulmak için akşama kadar uğraştığım günler çok oldu.

Sonra mezun oldum, beyaz yakalı oldum. Bu sefer tam tersini yaşadım. Param vardı ama vaktim yoktu. Üstüne bir de şunu fark ettim: ev boyatacaksan boyacı bulursun, logo yaptıracaksan tasarımcı bulursun. Ama kargonu şubeden aldıracak, senin yerine sıra bekleyecek, ufak bir ayak işini halledecek birini bulmak neredeyse imkansızdı.

O an üniversite yıllarım geldi aklıma. Keşke o zaman böyle bir yer olsaydı da iş aramaktan yorulmadan, boş vaktimde harçlığımı çıkarabilseydim.

Biraz daha düşününce gördüm ki bu dert bir tek öğrencilerin değil. Emekliler de aynı durumda. Belki özel bir becerileri yok ama bir sıra bekleyebilir, bir yere gidip küçük bir işi halledebilirler. Vakitleri var, o vakti değerlendirecek bir yer yok.

İşin özü şu: beyaz yakalının parası var, vakti yok. Öğrencinin, iş arayanın, emeklinin vakti var, parası yok. uğraşma bu ikisini buluşturmak için var. Arada komisyon yok, sözleşme yok, saatlerce pazarlık yok. Tek bir soru var: